Eis aquí os dous traballos gañadores do concurso de microrrelatos que este ano organizamos desde o Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística.
Parabéns a todos os que participastes porque para o xurado foi certamente complicado elixir.
Dos máis de 60 microrrelatos presentados fixemos unha selección de 15 que durante varias semanas estarán expostos no vestíbulo do centro.
Aquí vos deixamos os microrrelatos gañadores e tamén algúns dos seleccionados. Parabéns e grazas a todos os participantes.
1º Premio
Ángela Cancela Ramírez 1ºC
Xa
era medianoite e nada se movía, salvo ela, apuñalándome unha e
outra vez cunha man, e coa outra acalando os meus berros. De súpeto
espertei e alivieime ao saber que era un soño pero ao dirixir a
vista ao reloxio e ver que quedaba un minuto para a medianoite
comecei a notar como a porta do meu armario se abría.
2º Premio
Iván Vallejo Barreiro 2ºD
Xa
era medianoite e nada se movía. O estraño virus xa arrasara a
cidade. Na escuridade vislumbrábanse os cadáveres retorcidos dos
que non o soportaron e os supervivintes seguramente xa perderan o
control de si, pensou Langdon.
Langdon
vagaba pola cidade en busca dalgún supervivinte que lle puidese
explicar os efectos do virus cara ao comportamento. Cando lle pareceu
ver moverse a alguén na escuridade, empezou a soar un pitido. O
tempo de proba do simulador acabara e Xabier non o pasara nada mal.
 |
| Iván Vallejo e Ángela Cancela recollendo cadanseus premios |
Outros traballos seleccionados
Xa
era medianoite e nada se movía, estaba a punto de perder a
conciencia pero me negaba polo pavor a que os meus ollos non se
pecharan completamente.
Xiaodie
Wang Liu 3º A
Xa
era medianoite e nada se movía, só estaba esa nena coa súa caixiña
no seu corazón. Nin un pozo negro basta para meter todos eses
sentimentos.
Patricia
Vigo Gómez 2ºD
Xa
era medianoite e nada se movía, só unha única persoa paseaba pola
rúa, era moi tarde. Entre as árbores, de súpeto, viu unha sombra.
Era fría, misteriosa, tenebrosa e daba pánico. Achegouse e dunha
forma estraña consumiuna de tal maneira que só quedaban os seus
ollos cheos de bágoas, brillando na escuridade.
Karla
de la Torra Cardoso 2ºB
Xa
era medianoite e nada se movía, pero naquel escuro e solitario lugar
aínda perduraba o son daquela arrepiante voz que os deixara
aterrorizados.
Yessica
González Bello 3ºA
Xa
era medianoite e nada se movía cando baixei a por un vaso de leite.
De súpeto escoitei un ruído que viña da cheminea. Achegueime a
modo sen faer ruído. Abrín de todo os ollos e alí estaba...cachei
a Papá Noel poñéndome os agasallos na árbore.
Pablo
Gómez Martínez 2º B
Xa
era medianoite e nada se movía, un corpo inmóbil aboiaba sen
descanso e sen fin por aquel infinito mar.
Javier
Blanco Soto 3º A
Quen
era?
Xa
era medianoite e nada se movía, cando sentín unha fría man
agarrándome o ombreiro. Quixen dar volta pero o medo non me deixaba
porque sabía que o que me agardaba detrás non era de todo bo.
Laura
Abilleira 2º D
Ódiote
UN
IMAN NO FRIGORIFICO SOSTIÑA A NOTA , AQUELA NOTA DE COR VERMELLA,
ESTABA UN POUCO ARRUGADA E A LETRA PARECÍA TEMBLAR MOITO. SE
POIDESES ACERCARTE UN POUCO MAÍS PODERÍAS LER:
TODO ISTO É POLA
TÚA CULPA ROSA, POR DESPRECIARME TODOS ESTOS ANOS, POR NON QUERERME,
ADEUS MAMÁ.
A
NOTA TIÑA UN POUCO DE SANGUE NA ESQUINA INFERIOR ESQUERDA. SE NOS
FIXÁSEMOS NO FRIGORÍFICO DE COR BRANCA VERÍAMOS UNHA GRAN MANCHA
DE SANGUE E UN CORPO DUN NENO CUNHA ESCOPETA NA MAN TODO MANCHADO DE
SANGUE E CUN ORIFICIO QUE LLE PERCORRÍA DENDE O INTERIOR DA BOCA ATA
O COGOTE.
MARTIN
VILLAR BOULLOSA 2ºB
A
PROFUNDA CURIOSIDADE
Xa
era medianoite e nada se movía, Pedriño non podía durmir, só
pensar que seguramente
non volvería ver ó seu gato Puscas. Xa pasaran oito días dende que desaparecera.
Entón escoitou o miañar. Centos de pensamentos agolpáronse na súa
testa. O son repetiuse, inconfundiblemente, a suave chamada de
Puscas, aceleróuselle
o pulso, sabía que a esas horas non podía sair só de casa, mais
seus pais
non estaban. Debateuse en silencio ata que soou outra vez o miaño e
tomou unha
decisión. Púxose as pantuflas, saíu cara o corredor e abríu a
porta.
Nada ocorría fóra,
deu un paso, entón a fría besta de oscuridade cos seus milleiros de
dentes de marfil
diferentes, as súas poutas de costelas e a súa brumosa forma caeu
do teito. Pedriño
só puido ver o esquelete de Puscas movéndose na amorfa boca do
monstro antes
de que a oscuridade consumise a súa alma e o seu corpo formase parte
da colección
de esqueletes.
Diego
Piñeiro 1º Bacharelato
